بازیِ دنیا(شعراز اصغراسلامی مشکنانی)

بازیِ, دنیا

از این بازیِ, دنیا خسته ام من

چو مرغی بال و پَر بشکسته ام من

شب و روزم شده آه و غم و درد

به سوگ آرزو بنشسته ام من

چو مجنون مانده ام بین دوراهی

به فردای دگر دل بسته ام من

گُل و بلبل سیه پوشند و خاموش

ز زندان وجودم رسته ام من

اگر خورشید بر جانم بتابد

به درگاهش چو یک وارسته ام من

گمان کردم که تنها و غریبم

ولی دیدم میان دسته ام من

صدای مُشکنانی شعر گشته

لبانم را ز شکوه بسته ام من

سروده اصغراسلامی, مُشکنانی

روستای مشکنان85کیلومتری اصفهان*نائین

moshkenaniha@