خمره وساقی(شعر از حسین احمدی مشکنانی*نادم مشکنانی*)

الهی

ذکر اکبرت که همان تبیان(قران) است.

و ذکر کبیرت که همان عترت است.

اولی سبوئی است پر از باده ی طهورا و دومی ساقی این باده است.

آری چنان باده باید از دست چنین ساقی گرفت.

..........خمره و ساقی.........

یک طرف خمره ی ذکر است عجب ربانی
چار و ده ساقی می سمت دگر روحانی

از چنین خمره و این باده و این میخانه
هر کسی می نزند کی شودش رحمانی

ساقیش گفت مرا دوش ز ما باده ببر
گر تو را میل بود تا که شوی عرفانی

آنکه سر کرد به خم پشت به ساقی بنمود
سرخوشی میکند اما به خدا نفسانی

اهل ذکری که نوشتند به مصحف, ساقی است
سخنم ساده بود چیست چنین حیرانی

رسم مردی نبود پشت کنم بر ساقی
چونکه در عالم ذر بوده مرا پیمانی

اینهمه باده و میخانه و ساقی آمد
تا که بیرون شوی از قاطبه ی حیوانی

حسین احمدی مشکنانی (نادم مشکنانی)

وبلاگ مُشکنانیها:moshkenaniha.blogfa.com